OYUNCAKLARIM

İlginç benim yaşımda insanlar genelde insanlarla oynar ama ben hala oyuncak bebeklerimi, kedilerimi, köpeklerimi,ayıcıklarımı, maymunumu her gece öpüp uykuya yatırıp, sabahları da yine öperek uyandırıp ,teker teker dizer birbirleriyle kavga etmemelerini söyleyerek ayrılırım.
Senelerdir sürer bu... uyur bıraktığımda rahatsız olup anneme onları uyandırmasını söylerim.
Ama ilginç dün hepsini topladım, simsiyah bir poşete koydum sanki bırakma bizi der gibi bakıyorlardı ...belki onları alan çocukların belki onların düğme burunlarını koparacaklarını, gözlerini oyacaklarını,saçlarını koparacaklarını düşündüm elim gitti geldi.. çıkardım tekrar koydum...sonra hayatımda bir kere gittiğim psikoloğun sözünü hatırladım" nesneleri kişileştirme "hem belkide onları çok sevecek çocuklara gidecekti .9 yaşımdan beri benle olan kzımı bile ağlaya ağlaya koydum...ağzını bağladım poşetin ben e dün ben hem onları öldürdüm hem de içimdeki çocuğu... çünkü bunca yıl hiç bir sevgilim, annem ,hiç bir arkadaşım kimse onları benden ayıramamıştı... tuhaf karşılayanlar olduysa onlarla beraber yaşamaya alıştılar...:) yazın bile benle gelenler vardı. Tatile gidince en zayıf, güçsüz ve ayrılığa dayanamayacak olanları yanıma alırdım. Böyle işte ben 32 yaşımda çeyrek asırdır benle olan bebeğimi attım ben içimdeki çocuğu öldürdüm evet artık öldürdüm...hepinize hayırlı olsun...